Tas vergeten

New York… The city that never sleeps. Mijn vrouw en ik zijn 15 jaar bij elkaar en aangezien we elkaar hebben leren kennen in New York was de keuze snel gemaakt waar we dat zouden vieren. Okay we moesten ons zoontje voor het eerst een hele week missen maar de opa’s en oma’s stonden te popelen om op te passen dus daar gingen we.

prikkels

Het is een gave stad hoor maar of het wel zo goed is voor iemand met AD(H)D weet ik niet. Nou ja de ene is de andere niet maar voor mij was het goed dat we maar een weekje gingen. Talk about veel prikkels!!!! Overal lichten, geluiden, mensen en activiteiten. Wil je gaan fietsen, lopen, metro, jetskiën, of met de taxi? Wil je de verschillende wijken zien? En hoe dan? Willen wat sightseeing doen? Willen we een rondleiding, boottocht, dinner cruise, musea of parken bezoeken? Of willen we uitgaan? Welk restaurant en wat willen we doen? Gaan we naar een concert, musical, sportwedstrijd of “gewoon” shoppen?

Het leek ons in ieder geval een goed idee om al onze spullen zoals een beetje geld en wat drinken in een rugzak te doen en die dan de hele dag mee te nemen. Als een echte galante man zei ik dat ik de tas wel zou dragen op m’n rug. De hele week hebben we kilometers gelopen, zijn we in talloze restaurants geweest en hebben we alle hoofdattracties wel zo’n beetje gedaan. Ga zeker even bij Chelsea market langs of loop over de high line maar ga ook buiten alle toeristische dingen om en ontdek het “echte” New York. Maar om eerlijk te zijn zou je nog jaren daar kunnen wonen en nog niet alles te hebben gezien.

Weer terug naar NL

En toen kwam de dag dat we weer terug moesten. Aan de ene kant ging het veel te snel en hebben we echt van onze tijd daar genoten maar aan de andere kant mochten we weer terug naar ons mannetje en dat voelde ook geweldig. Onze vlucht was  pas ‘s avonds dus de koffers stonden opgeslagen in het hotel en wij gingen er nog op uit. M’n medicatie had ik al in de koffer zitten en we zouden met iemand die we kende gaan ontbijten dus hop dan maar even zonder medicatie de metro in en go! Na een heerlijk ontbijt en na afscheid te hebben genomen zouden we nog even als echte toeristen langs de Trump tower gaan. Dus wij weer de metro in en hier gingen we. En toen viel me iets op. Mijn vrouw had de tas niet op haar rug zitten en ik vroeg haar nog waarom ze dat niet had? En toen keken we elkaar aan…………. SHIT de tas!!! Waar is de tas????!!!!!

Uitgerekend op de dag dat er niks kwijt mocht raken laat ik ergens midden in New York m’n tas liggen. Een stad met ruim 8 miljoen inwoners die niet echt super bekend staan om hun hartelijkheid. En in die tas zaten, je raadt het misschien al, ook de paspoorten. Een aantal jaar geleden was ik helemaal gek geworden en had ik mezelf ook echt wel intern afgemaakt maar dat ging dit keer best wel goed. Okay het was niet zo dat ik super chill in het metrostation rondliep maar ik kon wel beredeneren waar ik de tas waarschijnlijk had laten liggen. Het was óf in de metro, wat dan wel echt heel vervelend zou zijn, óf in het restaurant. We besloten om eerst maar het restaurant te proberen en als die daar niet zou liggen….. We zijn snel in de metro gestapt en teruggegaan. En jawel hoor, daar in de hoek waar ik ‘m had neergezet stond de tas met alles er nog in.

Opgelucht

Ligt het aan de AD(H)D dat ik de tas was vergeten? Het zal vast niet mee hebben geholpen dat ik m’n medicatie niet had genomen, ik met m’n hoofd al bij de terugreis zat en ook druk was met hyperfocussen op alle details in de wereld om me heen. Gelukkig ligt het vermogen heel veel verschillende scenario’s af te spelen en daardoor creatief met de situatie om te kunnen gaan dan ook aan m’n AD(H)D. Al met al was de tas terug en zaten we opgelucht in het vliegtuig.

 

boodschappen…


schermafbeelding-2016-09-11-om-15-27-02Boodschappen…. Voor de één een taakje van niks en voor de ander ongeveer de ergst denkbare taak. Laten we zeggen dat het niet mijn grootste hobby is. En dat komt voornamelijk door alle keuzes. 

Hoe ziet een trip naar de supermarkt er dan uit? Nou die begint al thuis met het ontwijken van de verantwoordelijkheid van het boodschappen doen. Alles, maar dan ook alles, is beter dan naar dat gebouw met die felle lichten, vele reclameborden en andere prikkels te gaan.

Tijd voor een tukje!

Waar lopen jullie tegenaan met boodschappen doen? Laat het ons hieronder weten of stuur een mail naar: info@bounce-back.nl.

 

Shoppen met een rebound

Zaterdagmiddag 12 uur en we staan midden in de stad. Normaal gesproken al niet mijn favoriete plek om te zijn maar het valt me op dat er een hele, hele, hele hoop mensen zijn. Ongeveer elk detail valt me op en daardoor kan ik helemaal niks meer. Licht schijnt feller, geluid is harder en de geur van patat, rook en van mensen komt sterker binnen. En dan besef ik het me ***SHIT *** ik ben vergeten m’n pil in te nemen. Vlak voordat we gingen had ik nog tegen mijn vrouw gezegd dat ik dat moest doen. Dat gaat een interessante middag worden zeg ik tegen haar en wat blijkt… Het is nationale glamourdag dus het is nergens rustig!

schermafbeelding-2016-10-01-om-23-06-41Niet veel later lopen we een ICI PARIS binnen. Daar gaan sowieso je luchtwegen al van open staan maar jeetje mina, ik ruik echt alles daar. Gelukkig hebben we de kinderwagen en ga ik met onze kleine in een hoekje staan. Al die mensen die daar zijn lijken totaal geen last te hebben van elkaar maar ik word er helemaal gek van. In de winkel hebben ze niet precies wat mijn vrouw zoekt dus op naar de Douglas. Natuurlijk is dat weer een stukje lopen door de drukke stad en ondertussen verteld m’n vrouw me van alles. Ik knik af en toe ja maar krijg eigenlijk niks mee van wat ze verteld. Dit ziet ze natuurlijk ook en baalt net zoals ik dat ik m’n medicatie ben vergeten.

In de Douglas krijgen we vervolgens hetzelfde verhaal. Als grapje zeg ik dat ik in een hoekje ga staan huilen en ik kies een plek met de minste prikkels. In m’n binnenzak voel ik of er daar niet een strip met methylfenidaat is en ja hoor er zit er 1 in… LEEG! Maar de 3 staatsloten van afgelopen maand die opgefrommeld bij de lege strip zaten heb ik dan wel weer gevonden. Gelukkig komt m’n vrouw snel naar met toe en…… We moesten toch weer terug naar de ICI!!

Het is toch een bijzondere gewaarwording zo’n rebound. Het lijkt wel alsof alles binnenkomt maar daardoor reageer ik slomer, als ik al reageer. Het resultaat van de dag is dat we toch wel een gezellige dag heb gehad maar ben er ook weer achter dat ik óf helemaal geen medicatie moet nemen (wat in mijn geval niet heel slim is maar wel minder heftig), óf m’n pillen niet moet vergeten.

schermafbeelding-2016-10-01-om-23-07-08Toch maar op verschillende plekken een voorraadje maken. Vroeger had ik van zo’n dag best down van kunnen worden, maar oefening baart kunst en dit is me ondertussen al zo vaak overkomen. Nu kunnen mijn vrouw en ik er om lachen. Ze snapt het niet maar accepteert het wel en helpt me dan ook.

Hoe ervaren jullie een rebound? En hoe gaan jullie daar mee om? Laat hieronder een bericht achter of stuur een mail naar info@bounce-back.nl

 

Een ochtend zonder pillen…

Om de zoveel tijd wil ik mijn medicatie niet nemen. Ik heb dat niet meer nodig en kan gerust functioneren zonder die pillen…. Nou ja dan ziet een ochtend er ongeveer zo uit.

Na een nacht bijna niet geslapen te hebben gaat de wekker voor de derde keer af. Het is zo’n wake up light en de oerwoudgeluiden knallen m’n oren in terwijl het licht in de felste stand in je ogen staat te schijnen. Goedemorgen we zijn begonnen en ik ben KAPOT! De net gekochte fitbit geeft aan dat ik van de 9 uur dat ik in bed heb gelegen er 3 uur en 15 minuten heb geslapen en de rest of wakker, of rusteloos bent geweest. 

Haast

Douchen dan maar en een beetje haast is wel zo handig want door al dat gesnooze ik ben al weer wat laat. M’n vrouw heeft ons zoontje al mee naar beneden genomen en moet zelf ook werken. Okay douche staat aan, eerst nog even plassen en oh ja laat ik maar even op de weegschaal staan om te kijken wat de schade is. De batterijen zijn op dus eerst op zoek naar nieuwe terwijl ondertussen de douche aan blijft staan. Ah 84,5 kilo en ik kijk tevreden in de spiegel. Oh ja laat ik meteen even alles in m’n app registreren want dan zie ik m’n progressie goed. Okay ik ben  klaar om te douchen dus ik doe de deur open…… Nou ja nog niet helemaal klaar want douchen zonder muziek is saai dus haal ik toch nog even snel de bluetooth speaker uit een andere kamer. Ja nu ben ik wel echt klaar om te douchen. M’n vrouw heeft een showercoach voor me gekocht omdat ik altijd zo lang douche en ik draai ‘m snel om en omdat niemand kijkt en ik niet helemaal klaar ben draai ik ‘m vervolgens nog een keer om. 

Zo klaar! En nu kleren aan en even m’n haren in de gel…. Ja gel…. Goeie vraag waar staat die? Nou ja dat doe ik later dan wel. Eerst maar even naar beneden en ik vlieg de trap af. Oh shit ik weet het weer de gel zit in m’n sporttas en ik schiet weer omhoog. Ondertussen is mijn zoontje de boel aan het afbreken en ik moet nog eten. 

Wat wil ik eigenlijk eten? Waar is het brood? Hmmm gisteren vergeten te kopen dus dan maar wat yoghurt met Cruesli. Niet vergeten om straks even wat eten mee te nemen naar werk. Er staat van gisteravond nog een bakje pasta wat ze eigenlijk wilde weggooien maar ik graag wilde bewaren om als lunch te eten.

Zoontje

Vandaag breng ik ons zoontje naar m’n schoonouders dus na m’n ontbijt leg ik zijn wagen in de auto. Verzamel zijn tasje met een koker met poedermelk, een banaan en een koekje. Niet dat ze dat niet hebben maar toch. In m’n ooghoek zie ik zijn flesje liggen maar raak afgeleid omdat er wat pannen nog op aanrecht staan. Snel even opruimen en dan kunnen we gaan. Tasje met spullen check, jasje aan check, schoentjes aan check, kus voor mama check en off we go! Waar zijn m’n sleutels eigenlijk? Net had ik ze nog! NU KOM IK TE LAAT EN IK ZIE ZE NERGENS! Blijkbaar kijk ik met m’n neus want ze liggen op de bank, onder een kussen waar ik net nog had gekeken. 

Nou nu gaan we eindelijk maar na 5 minuten onderweg bedenk ik me dat ik het eten uit de koelkast ben vergeten. Nou ja ik koop nu wel wat in de supermarkt en dan eet ik het morgen wel op. Aangekomen bij m’n schoonouders haal ik alle spullen uit de auto en geef m’n zoon een dikke kus. Tot vanmiddag dat kom ik je weer ophalen! Snel in de auto naar werk en daar aangekomen ben ik kapot. Wat een hoop prikkels en wat een hoop gedoe. Gelukkig kan ik me nu zonder afleiding focussen op m’n werk. En dan gaat m’n telefoon. Het is m’n schoonmoeder…. Er zit geen flesje in het tasje……..

Wat maken jullie mee op een rommelige ochtend? Laat het ons hieronder weten of stuur een mail naar: info@bounce-back.nl.

 

Nieuwe diagnose, geen ADHD’er meer!

Nou ja zeg, wat gek…geen ADHD’er meer!?

Een paar jaar geleden kreeg ik, na al 26 jaren rondlopen op deze aardkloot, te horen dat ik de diagnose ADHD kreeg.

Annelies de ADHD’er was geboren!
Ik ben druk in mijn hoofd, denk veel, denk snel, denk onzinnige dingen, denk voor een ander.
Ik ben snel geïrriteerd, gevoelig voor geluiden, snel verveeld, snel overprikkeld.
Ik ben snel afgeleid, ik ben slecht in dingen afmaken, ik kan slecht plannen en ik ben impulsief.

Wacht…ben ik dat? Nee, dat ben ik zeker niet!
Ik ben creatief, oplossingsgericht, humoristisch, empathisch.
Ik heb oog voor detail, kan goed luisteren, heb een brede interesse en kan mij ook goed zelf vermaken.
Ik kan snel schakelen, zie overal nieuwe uitdagingen in, ben flexibel en spontaan.

Wat is het verschil zul je misschien wel hardop denken?
ADHD is niet wie ik ben en vandaar ook dat ik geen ADHD’er meer ben.
Ik BEN geen ADHD’er, ik ben Annelies en ik HEB ADHD.

Ik heb besloten mijzelf niet meer te verschuilen achter mijn ADHD, of om mijzelf neer te halen aan de symptomen die misschien toe te schrijven zijn aan de ADHD.
Ik kies er voor om de positieve dingen van ADHD te gaan ontdekken en om te gebruik te gaan maken van alle positieve dingen die ADHD, dan wel gewoon mijn karakter, mij te brengen hebben in dit leven.

Ik daag jullie uit, wees lief voor jezelf, haal jezelf niet naar beneden…dat doen anderen al wel genoeg voor ons!

Laat ons hieronder horen wat jullie vinden of op info@bounce-back.nl

Even een band plakken…

fietsband2Laatst was mijn band lek. Op zich geen groot probleem maar in mijn wereld…. Stap maar in, ga rustig zitten, doe je riemen vast en enjoy the ride.

Voordat ik begin, wil ik eerst een bakje koffie. Dus op naar het automaat. Ik vul ‘m bij met water. En kom erachter dat de cupjeshouder vol is. Geen paniek, even legen in de kleine vuilnisbak. Ik doe het vuilnisbakje open en die zit helemaal vol. Met een papiertje druk ik de boel aan om wat ruimte te maken als ik erachter kom dat ik dat al drie keer eerder heb gedaan. Dus zet ik de cupjeshouder weg en vervang ik de vuilniszak. Waar zijn de vuilniszakken eigenlijk? Gelukkig zie ik er nog een liggen. Even onthouden dat ik straks nieuwe moet kopen. Ik haal de volle vuilniszak uit de bak, maak ‘m dicht en loop naar de grote vuilnisbak. Die ook voor de helft vol zit. Zonde om die dan niet te vervangen. Boven leeg ik meteen de luieremmer en in de badkamer staat ook nog een vuilnisbakje. Ik stop alles in de nu ook volle grote vuilniszak, loop naar buiten om deze in de kliko te gooien als ik zie dat er in de tuin best veel bladeren op de grond liggen. Die wil ik snel opvegen en in de groene kliko gooien. Opvegen…Waar staat de bezem eigenlijk? Nou ja, dan maar met m’n voeten. Uiteindelijk lukt dat ook. Wat was ik nu eigenlijk aan het doen? Oh ja koffie… SHIT cupjes vergeten weg te gooien. Dat vind ik wel een dingetje, om die in een schone zak te gooien. Maar goed ik wil uiteindelijk die band geplakt hebben, dus daar zet ik mezelf overheen. Nu nog even een nieuw cupje pakk…..ken…… Natuurlijk. DE CUPJES ZIJN OP!

Toch maar naar de supermarkt want zonder die koffie gaat het ‘m zeker niet worden. Wat hebben we nog meer nodig? Oh ja, vuilniszakken. Op naar de supermarkt voor cupjes en vuilniszakken. Nu ik er toch ben kan ik net zo goed bananen, appels, chocola en cola light halen. Geen idee of we het nodig hebben maar je zal maar zonder komen te zitten. “Wilt u daar een tasje bij?”, “Een tasje?” ***Shit vergeten*** “Euh, ja doe maar.” Gelukkig woon ik dichtbij de supermarkt en kan ik snel weer aan de slag. Even de boodschappen opruimen….. Euhm ja bananen en appels waren niet echt nodig maar ja een gezonde lifestyle zullen we maar zeggen. Ik zal maar even snel wat bananenpannenkoeken maken voor ontbijt want dat scheelt weer een hoop werk morgenvroeg. Maar ondertussen druk ik op de knop van de koffie. Die loopt nu tenminste. 

nespresso

Een tijdje later ben ik klaar met de pannenkoeken en dan komt mijn vrouw binnen. “Oh lekker pannenkoeken, thanks! En waarom zit er geen vuilniszak in de bak?” Aaaah, natuurlijk! Als je een vuilniszak leegt is het best handig om er dan weer een nieuwe zak in te doen. Wacht maar even dan doe ik die boven ook meteen want die ben ik natuurlijk ook vergeten. Weer beneden ben ik mega tevreden over mezelf. Ik pak de koffie, die inmiddels koud is. Ik druk nog een keer op de knop en daar is ‘ ie dan eindelijk,  mijn warme kop koffie. Ik kan nu echt beginnen aan het plakken van m’n band. 

Om je fietsband te plakken heb je een bandenplak setje nodig en die ligt natuurlijk nooit waar jij ‘m voor het laatst hebt gelaten. Misschien in de bijkeuken? Nee. Misschien boven op zolder? Nee. Misschien in de kelder? Nee. En een flinke tijd later weet ik het: het setje zit in m’n bidon op m’n fiets! Dat leek me namelijk wel een goede plek die ik niet snel zou vergeten. En als ik dan eindelijk kan beginnen met het plakken van mijn band ben ik al zo moe en is het inmiddels al donker geworden dat ik denk….. Morgen weer een dag. Drie keer raden of dat gelukt is.

Herkenbaar?  Laat het ons weten op info@bounce-back.nl